BLOG

De fotograaf voorbij...





Je zal er als fotograaf maar een leuke shoot  mogen doen voor ’t een of ander. Op of in zo’n aerodynamisch gevormde hideaway met blik op zee en een wuivende wind om je oren. Want dat laatste geeft ook net een leuk effect met al die grassen op het dak, dus bij een beetje bries.........


Dit zelfontworpen huis in het landschap van Cooper Point behoort toe aan Mickey Muennig. Hij is dan ook architect en een fervent eco aanhanger. Zo’n 30 jaar lang hield hij zich bezig met het ontwerpen en bouwen van eco huizen. Zonnepanelen, watersystemen, natuurlijke isolatie, de man was z’n tijd vooruit. In dit huis woont hij sinds 1971. Het oogt als een bunker maar dan wel een aangename. Tussen twee betonnen muren met voor en achter veel glas ligt het verzonken in de natuur. Het grasdak, met bovenop zonnepanelen, is niet alleen mooi maar vormt daarnaast een goede isolatie.















Maar ik dwaal af want eigenlijk wilde ik een fotograaf in het zonnetje zetten. Nou zijn er vele waar ik heel enthousiast over kan doen maar deze keer dus de eer aan Simon Watson.
Als ik zijn foto’s bekijk raak ik juist weer heel enthousiast bij dit huis met z’n eerlijk materiaalgebruik. Rauw beton, hout en staal.
Maar Simon Watson fotografeert ook heel andere onderkomens. Dus voor een ieder die deze stijl niet aanhangt een keer een heel andere sfeertje. Ook mooi!




Hierboven en hieronder, twee eigenzinnige persoonlijkheden.


Michel Muennig, 'de groene dakenman' en 'The Duchess of Alba'. Haar kasteel gelijk haar naam. Klasse!









Of dit Palazzo Cervini in Italië









.


 


 

La Ricarda



Het kan aan den kouden niet liggen, toch werd ik een aantal dagen met koorts het bed in gejaagd. Pluspunt: het dwingt de mens tot rust, binnen dan wel te verstaan. Buiten raasde storm en regen.
Nu de wind is gaan liggen ben ik weer opgestaan. Tijd om te bloggen.


Weer zo’n droomhuis, althans vroeger. Inmiddels is het onbewoonbaar maar gelukkig gekoesterd door de kinderen die er opgroeiden. Het huis heet La Ricarda en het verhaal gaat zo……………..





Echtpaar Gomis liet in de vijftiger jaren architect Antonio Bonet (u weet wel, die van de Butterfly) voor hun gezin met zes kinderen een vakantiehuis bouwen ten zuiden van Barcelona. Het lag dichtbij een prachtig strand en het werd omgeven door veel ruimte en licht. De Gomis familie was cultureel actief en ze werden omringd door bekende kunstenaars die hun sporen dan ook nalieten in en om dit huis. Dat wil zeggen, ze lieten soms kunstwerken achter.



In vroeger jaren was er dus veel leven in de brouwerij. De woonkamer was multifunctioneel ingericht in verband met vaders passie voor muziek en er vonden vele concerten en discussies plaats.

Nu is het er stil. Nou ja, relatief gezien. Met het steeds meer oprukkende vliegveld van Barcelona hadden ze geen rekening gehouden toen ze het huis betrokken. Wat wil je, zestiger jaren, vrijheid, blijheid, dan denk je toch niet dat een paar decennia later de jets je het leven onmogelijk maken?